شعر - فریدون مشیری

راست می گفتند

همیشه زودتر از آن که بیندیشی اتفاق می افتد

من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم

زمانی که از دست می رفت

و پاهای خسته ام توان دویدن نداشت

چشم می گشودم همه رفته بودند

مثل بامدادی که گذشت

و دیر فهمیدم که دیگر شب است

بامداد رفت

رفت تا تنهایی ماه را حس کنی

شکیبایی درخت را

و استواری کوه را

من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم

به حس لهجه بامداد و شور شکفتن عشق

در واژه واژه کلامش که چه زیبا می گفت

من درد مشترکم مرا فریاد کن